ေဂ်ဂ်ဴဝုိင္

          ဓမၼဆရာေလးခ်င္းရန္အား ၁၉၃၇ခုႏွစ္တြင္ထိုင္၀မ္၊ တုိင္ခၽႊန္းခရုိင္ကင္ရႈးျမိဳ႕ငယ္ေလးတြင္ ေမြးဖြားခဲဲ့ပါသည္။ သူမအေဖ၏ အစ္ကိုေတာ္သူ(သူမ၏ဘၾကီး)တြင္ သားသမီးမထြန္းကားပါ။ ထိုေခတ္အခ်ိန္အခါ အစဥ္အလာအရ သူမအားသူမ၏ ဘၾကီးလင္မယားမွ သူမငယ္စဥ္ကေလးဘ၀ကတည္းက သူမအားသူတို႕၏ ကုိယ္ပိုင္ကေလးအျဖစ္ ေမြးစားခဲ့ပါသည္။ ေနာက္ပုိင္းတြင္သူမ၏ မိသားစုအသစ္ႏွင့္ အတူတိုင္ခၽြန္းခရိုင္၊ ဖင္းယြန္ျမိဳ႕သုိ႕ ေရႊ႕ေျပာင္းခဲ့ပါသည္။ သူမ၏အသက္(၇)ႏွစ္အရြယ္တြင္ ဒုတိယကမာၻစစ္ၾကီးျဖစ္ပြားေသာအခါ ထိုင္၀မ္ကို ဂ်ပန္တို႕ သိမ္းပိုက္လုိက္ပါသည္။ စစ္ပဲြ၏ရက္စက္ယုတ္မာၾကမ္းၾကဳတ္မႈမ်ားကသူမ၏ ႏုနယ္ေသာစိတ္အ တြင္းသို႕ ခါးသီးစြာ၀င္ေရာက္ခဲ့ပါသည္။ သူမၾကီးျပင္းလာေသာႏွစ္မ်ားတြင္ သူမတြင္ဘ၀၏ အဓိပၸါယ္ႏွင့္ ပတ္ သက္ေသာ ေမးခြန္းေပါင္းမ်ားစြာ ရွိခဲ့ေလသည္။

          သူမ၏ ျမိဳ႕ေလးတြင္သူမအား အလြန္လိ္မၼာေသာ သမီးေလးအျဖစ္သိၾကပါသည္။ တခါတြင္သူမ၏ အေမသည္ျ့ပင္းထန္ေသာ အစာအိမ္ေရာင္ရမ္းနာျဖစ္ပြားသျဖင့္ အေရးေပၚခဲြစိတ္ကုသရန္ လိုအပ္လာသည္။ ခြဲစိတ္ကုသမႈသည္ ထိုေခတ္အခ်ိန္က အလြန္အသက္အႏၱရာယ္မ်ားေသာ ကိစၥတစ္ခုျဖစ္ပါသည္။ (၁၅)ႏွစ္ သမီးအရြယ္ခ်င္းရန္သည္ ဘုရားအေလာင္းေတာ္အားသူမ၏ ဘ၀အခ်ိန္ကာလ(၁၂)ႏွစ္အား ေပးဆပ္ျပီးအျပန္အလွန္အားျဖင့္ သူမမိခင္၏က်န္းမာေရးႏွင့္ လဲလွယ္ရန္ေလးနက္စြာ ဆုေတာင္းခဲ့ပါသည္။ သူမ၏ဘာသာ တရားကိုင္းရႈိင္းမႈကို ေဖာ္ျပရန္အတြက္ သူမဟာသတ္သတ္လြတ္သာလွ်င္ စားသံုးခဲ့ပါသည္။ သူမ၏အေမ ခြဲစိတ္ကုသျခင္းမခံရဘဲ ေနျပန္ေကာင္းလာသည့္အခါ သူမသည္အလြန္အမင္း အံ့ၾသေက်းဇူးတင္ျပီးေနာက္ သူမ၏ဘ၀တေလ်ွာက္လံုး သက္သတ္လြတ္စားသံုးရန္ ဆံုးျဖတ္လုိက္ေလသည္။

နက္ရႈိင္းစြာသိရွိျခင္း

          ဓမၼဆရာေလးခ်င္းရန္ အသက္(၂၃)ႏွစ္ေရာက္ေသာအခါ သူမ၏ဘ၀ကိုေျပာင္းလဲေစခဲ့ေသာ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုျဖစ္ပြားခဲ့ပါသည္။ ထိုရက္တြင္သူမ၏ အေဖသည္ ရုတ္တရက္ၾကီးစြာ နာမက်န္းျဖစ္ေလသည္။ (၂၄)နာရီအတြင္းသူမ၏ အေဖေရာဂါေၾကာင့္ ေသဆံုးသြားေလသည္။ သူမဖခင္ေသဆံုးမႈသည္ ဓမၼဆရာေလးခ်င္းရန္အား အလြန္အမင္း တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ျခားသြားေစသည္။ သူမအတြက္ဘ၀ႏွင့္ေသဆံုးျခင္း အဓိပၸါယ္အတြက္ အေျဖမ်ားစြာကို ရွာေဖြရန္ ပို၍စိတ္အားထက္သန္လာပါသည္။ သူမစဥ္းစားဆင္ျခင္ၾကည့္သည္။

“ဘာေၾကာင့္ဘ၀ကအလြန္တိုေတာင္းရတာလဲ? ဘ၀ရဲ႕စစ္မွန္တဲ့အဓိပါယ္ကဘာလဲ၊ ဘယ္မွာလဲ?”

          ဤအခ်ိန္တြင္ ဓမၼဆရာေလးခ်င္းရန္သည္ ဗုဒၶဘာသာႏွင့္စတင္ ထိေတြ႕ရင္းႏွီးလာပါသည္။ အဆံုးအမမ်ားကို သင္ယူရင္းသူမသည္ မိမိကုိယ္ပုိင္ မိသားစုတစ္စုကို ခ်စ္ေမတၱာထားသည္ထက္ လူမႈ၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးႏွင့္ လူသားအားလံုးအား ခ်စ္ေမတၱာထားသင့္ေၾကာင္း သူမတျဖည္းျဖည္းႏွင့္ သိျမင္ခံစားလာရပါတယ္။ မိသားစုတစ္စုကို ၾကည့္ရႈေစာင့္ေရွာက္မည့္အစား လူသားမ်ဳိးႏြယ္မိသားစုအားလံုးကို ၾကည့္ရႈေစာင့္ေရွာက္ရန္ သူမစိတ္ဆႏၵ အလြန္ျပင္းျပခဲ့ပါသည္။ ၁၉၆၁ခုႏွစ္တြင္ ဓမၼဆရာေလးခ်င္းရန္သည္ သက္ေတာင့္သက္သာရွိေသာ ဘ၀ကို စြန္႕ခြာျပီးလွ်င္ အမွန္တရားမ်ားကို ရွာေဖြရန္သူမ၏ မိသားစုေနအိမ္မွ စတင္ထြက္ခြာလာခဲ့ပါသည္။ သို႕ေသာ္လည္း ရက္ေပါင္းအနည္းငယ္အတြင္း သူမအေမသည္ သူမအားရွာေဖြေတြ႕ရွိခ့ဲျပီး အိမ္သို႕ျပန္လာရန္ေတာင္းပန္ ေျပာဆိုခဲ့ပါသည္။ သူမသည္သူမမိခင္၏စိတ္ဆႏ´ကိုလုိက္ေလ်ာခဲ့ပါသည္။သို႕ေသာ္လည္းသူမ၏ဘ၀ ေဟာင္းတြင္ေနရသည္ကို မေပ်ာ္ေမြ႕ပါ။ လေပါင္းအနည္းငယ္ၾကာျပီးေနာက္ သူမသည္အမွန္တရားမ်ားကို ရွာေဖြရန္သူမ၏ အိမ္မွေနာက္တစ္ၾကိမ္ ထြက္ခြာလာခ့ဲဲပါသည္။ ထုိႏွစ္တြင္သူမ၏ အသက္၂၄ႏွစ္ျပည့္ေလသည္။ ထုိင္၀မ္အေနာက္ပုိင္းမွ အေရွ႕ပုိင္းသုိ႕ ခရီးထြက္ခဲ့ပါသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ ထုိင္၀မ္အေရွ႕ဘက္ကမ္းရုိးတန္းရွိ မဖံြ႕ျဖိဳး၊မတိုးတက္ေသးသည့္ ဟြလင္ဆိုေသာျမိဳ႕ငယ္ေလးတြင္ အေျခခ်ေနထုိင္ခဲ့ပါသည္။ ဘ၀၏ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းမႈသည္ သူမ၏ခုိင္မာေသာစိတ္ဆႏၵ ကိုမေျပာင္းလဲႏိုင္ပါ။

          သူမ၏ အသက္၂၅ႏွစ္အရြယ္ ၁၉၆၂ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္းတြင္ ဓမၼဆရာေလးခ်င္းရန္သည ္သူမဦးေခါင္း ထက္ရွိဆံပင္မ်ားကို ရိတ္လုိက္ျပီးလွ်င္ သာသနာ့ေဘာင္သုိ႔ စတင္၀င္ေရာက္ခဲ့ပါသည္။ ဗုဒၶဘာသာသီလရွင္တပါးျဖစ္လာရန္ ဥပဇၥ်ာယ္ဆရာတစ္ပါး လုိအပ္သည္ကို သူမမသိရွိခဲ့ပါ။ ဤအခ်က္ေၾကာင့္ပင္ လေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာျပီးေနာက္တုိင္ေပရွိ လင္ရွီးေက်ာင္းေတာ္တြင္ စစ္မွန္ေသာဗုဒၶဘာသာ သီလရွင္အျဖစ္သို႕ မေရာက္ရွိဘဲ အခက္အခဲမ်ားစြာ ေတြ႕ေလသည္။ ဤအေျခအေနမ်ားသည္ တုိင္ေပရွိဗုဒၶဘာသာ စာသင္ခန္းေဆာင္တြင္ ယင္ခၽြန္းဆိုေသာ ရဟန္းေတာ္တစ္ပါးႏွင့္ ေတြ႕ဆံုဖို႕ရန္ဖန္တီးလာပါသည္။ သူမသည္ထိုရဟန္းအားအလြန္အ မင္းၾကည္ညိဳေလးစားျပီးေနာက္ သူမအားထိုရဟန္း၏ သမီးတပည့္အျဖစ္လက္ခံရန္ အတြက္ေတာင္းပန္ေျပာဆိုခဲ့ပါသည္။ သူမ၏ေတာင္းဆိုခ်က္ကို ထိုရဟန္းလက္ခံခဲ့ပါသည္။ သို႕ေသာ္လင္ရွီေက်ာင္းေတာ္ၾကီးတြင္ သူမသာသနာ့ေဘာင္အတြင္းသို႔ ၀င္ေရာက္ရန္အတြက္အခ်ိန္မွာ အနည္းငယ္သာက်န္ရွိပါေတာ့သည္။ အေၾကာင္းမွာ လင္ရွီေက်ာင္းေတာ္ၾကီးအား မၾကာခင္ပိတ္ပစ္ေတာ့မည္ျဖစ္ပါသည္။ ဤအခ်ိန္အနည္းငယ္အတြင္း ထုိရဟန္းေတာ္သည္ သူမအားသီလရွင္အျဖစ္သို႕ ၾသ၀ါဒေပးခ်ီးျမွင့္ခဲ့ပါသည္။ “သင္ဟာအခုဆိုလွ်င္ ဗုဒၶ၏သမီး၊ သီလရွင္အျဖစ္သို႔ ေရာက္ရွိေလျပီ။ ဗုဒၶဘာသာႏွင့္ လူသားအားလံုး၏ အက်ိဳးကိုေဆာင္ရြက္ရန္ အျမဲတမ္းသတိရပါ။”  ရဟန္းေတာ္သည္ သူမအားခ်င္းရန္ဆုိေသာ သီလရွင္ဘဲြ႕အမည္ကို ေပးအပ္ေလသည္။

ဆုရွီကုိတည္ေထာင္ျခင္း

          ၁၉၆၆ခုႏွစ္တြင္ အသက္၂၉ႏွစ္အရြယ္ ဓမၼဆရာေလးခ်င္းရန္သည္ ဆုရီွဆုိေသာအဖဲဲြ႕ကို တည္ေထာင္ခဲ့ပါသည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ဓမၼဆရာေလးခ်င္းရန္ ပထမဦးဆံုးအေျခခ်ေနထုိင္ခဲ့ေသာ ထုိင္၀မ္အေရွ႕ဘက္ကမ္း ရိုးတန္းရွိျမိဳ႕သည္ ဆင္းရဲမဲြေတျပီးမဖံြ႕ျဖိဳးေသးပါ။ ဓမၼဆရာေလးခ်င္းရန္ႏွင့္ သူမ၏အေပါင္းအပါတပည့္မ်ားသည္ ကေလးစီးရႈးဖိနပ္မ်ားကို ၄င္းတို႕ကိုယ္တုိင္ခ်ဳပ္လုပ္ျခင္း၊ တိရစာၦန္အစားအစာထည့္ေသာ အိတ္မ်ားကိုျပဳလုပ္ျခင္း၊ ဆြယ္တာမ်ားထုိးျခင္းႏွင့္ ၄င္းတို႕ကုိယ္တုိင္ဟင္းသီးဟင္းရြက္မ်ားကို စုိက္ပ်ဳိးျခင္းမ်ားကို ျပဳလုပ္ၾကပါသည္။

          ၁၉၆၆ခုႏွစ္ တစ္ေန႕ေသာအခါတြင္ ေသးငယ္ေသာေဆးခန္းတစ္ခုအတြင္းမွ လူနာတစ္ေယာက္အား သူမသြားေရာက္ၾကည့္ရႈစဥ္တြင္ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွ ေသြးအုိင္ငယ္ေလးတစ္ခုကို ေတြ႕ရွိခ့ဲပါသည္။ထိုေသြးမ်ားသည္ အလုပ္သမားျပႆနာ ရႈပ္ေထြးမႈမ်ားႏွင့္ ရင္ဆုိင္ေနရေသာ ေဒသခံထံမွျဖစ္သည္ဟု ဓမၼဆရာေလး ခ်င္းရန္သိရွိရပါသည္။ ထိုမိန္းမအား သူမေနထိုင္ရာ ေတာင္ေပၚရွိရြာကေလးမွ သူမ၏မိသားစုကေခၚေဆာင္ လာပါသည္။ သူတို႕သည္၈နာရီၾကာ လမ္းေလ်ွာက္ခဲ့ရသည္။ သို႕ေသာ္ သူတို႕ေဆးရံုသုိ႕ေရာက္ေသာအခါ တရုတ္ေငြ ၈၀၀၀ (အေမရိကန္ေဒၚလာ၂၀၀ႏွင့္ ညီမ်ွေသာေငြေၾကး) မရွိသျဖင့္သူမကိုေဆးမကုသဘဲ ျပန္လည္ ေခၚေဆာင္လာခဲဲ့ရပါသည္။ ဤအေၾကာင္းအရာကို ၾကားသိေသာအခါ ဓမၼဆရာေလးခ်င္းရန္သည္ အလြန္အမင္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါသည္။ သူမကိုယ္သူမ ေတြးမိပါသည္။ သူမလုိဆင္းရဲႏြမ္းပါးေသာ သီလရွင္ ေလးတစ္ပါးမွ ဤဆင္းရဲသားလူနာမ်ားကို မည္သို႕ကူညီႏုိင္ပါမည္နည္း။

          အခ်ိန္အနည္းငယ္ၾကာျပီးေနာက္ ခရစ္ယာန္သီလရွင္ဆရာေလးသံုးပါးသည္ ဓမၼဆရာေလးခ်င္းရန္ထံသို႔ အလည္အပတ္လာေရာက္ၾကပါသည္။ သိုတုိ႕ဘာသာအသီးသီး၏ အဆံုးအမမ်ားကိုေဆြးေႏြးဖလွယ္ ၾကပါသည္။ ဓမၼဆရာေလးခ်င္းရန္မွ ဗုဒၶဘာသာသည္ လူသားအားလံုးအား ခ်စ္ျခင္းႏွင့္ ဂရုဏာတရား ထားရွိရမည္ဟု ရွင္းျပေလသည္။ ဓမၼဆရာေလးခ်င္းရန္မွ ထိုသို႕ေျပာဆိုရွင္းျပေသာအခါ ခရစ္ယာန္ဆရာေလးသံုးပါးမွ ဤသို႕ေမးခြန္းထုတ္ေလသည္။ “ဒါဆိုဘာေၾကာင့္ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ လူမႈဖံြ႕ျဖိဳးတိုးတက္ေရးအတြက္ ေကာင္းတဲ့ အလုပ္ေတြျဖစ္ၾကတဲ့ ကေလးသူငယ္ေဂဟာေဆာက္လုပ္ျခင္း၊ မိဘမဲ့ေဂဟာနဲဲ႕ေဆးရံုေတြကို တည္ေထာင္ဖို႔ဘာလို႔ မလုပ္ၾကတာလဲဲ?”

          ခရစ္ယာန္ဆရာေလးမ်ား၏ ေမးခြန္းသည္ဓမၼဆရာေလးခ်င္းရန္အား ေလးနက္စြာေတြးေတာေစပါ သည္။သူမစဥ္းစားမိသည္။ ဗုဒၶဘာသာသည္လူအမ်ားအား ခ်ီးမြမ္းအသိအမွတ္ျပဳျခင္းကိုမရွာေဖြဘဲလူအ မ်ား၏ ေကာင္းက်ုိဳးကိုလုပ္ေဆာင္ရန္ သင္ၾကားပါသည္။ သို႕ေသာ္သူမ၏ႏွလံုးသားထဲတြင္သိရွိေသာအ ေၾကာင္းအရာမွာ အဖဲြ႕အစည္းဆိုတာ မရွိလွ်င္လုပ္ေဆာင္မႈမ်ားသည္ အနည္းငယ္သာျပီးေျမာက္လိမ့္မည္။ ဓမၼဆရာေလးခ်င္းရန္သည္ ဤသို႕ေတြးေတာခဲဲ့ပါသည္။ သူမ၏တပည့္တပန္းမ်ားသည္ တစ္ရက္လွ်င္ ကေလးစီးရႈးဖိနပ္တစ္ရံစီကို ေရာင္းခ်လွ်င္သို႕မဟုတ္ သံုးဆယ္ေသာအိမ္ေထာင္ရွင္မိန္းမ်ားသည္ သူမဓမၼတရားကို နားေထာင္ျပီးလွ်င္တရုတ္ေငြ ၅၀ ဆင့္ (အေမရိကန္ေဒၚလာ ၁ ဆင့္)ကိုေန႕စဥ္လွဴဒန္းလွ်င္ေကာင္းေပမည္။ သူမတြက္ခ်က္ၾကည့္ပါသည္။ တစ္ႏွစ္ဆိုေသာ အခ်ိန္အတြင္းတြင္ အိမ္ေထာင္ရွင္မိန္းမမ်ားသည္ လံုေလာက္ေသာ ေငြေၾကးပမာဏကို စုေဆာင္းႏုိင္ပါလိမ့္မည္။ ဤေသးငယ္ေသာ ေငြေၾကးပမာဏႏွင့္ ၾကိဳးစားအားထုတ္မႈသည္ အခ်ိန္ၾကာလာသည္ႏွင့္အမ်ွ ၾကီးစြာေသာျခားနားမႈတစ္ခုကို ျဖစ္ေစသည္။

          ဒီလုိနဲ႕ပဲဓမၼဆရာေလး ခ်င္းရန္သည္ ဆုရွီဆိုေသာအဖဲြ႕ကို တည္ေထာင္ခဲ့ပါသည္။ ၀ါးက်ည္ေတာက္စုဗူးမ်ားကို ျပဳလုပ္ျပီးလွ်င္ ဓမၼဆရာေလးခ်င္းရန္သည္ သူမ၏ေနာက္လုိက္ေနာက္ပါမ်ားအား ေစ်းသုိ႕မသြားခင္ ၀ါးက်ည္ေတာက္စုဗူးထဲသို႔ ေန႕စဥ္ တရုတ္ေငြ၅၀ဆင့္ထည့္ၾကရန္ ေျပာဆိုေလသည္။ ထိုစဥ္ သူမ၏ေနာက္လုိက္ တစ္ေယာက္မွ ဤသို႕ေျပာဆိုေလသည္။ “ေန႕စဥ္တရုတ္ေငြ၅၀ဆင့္ထည့္၀င္မည့္အစား တစ္လလွ်င္ တစ္ၾကိမ္တည္း တရုတ္ေငြ၁၅ ယြမ္ထည့္၀င္လွဴဒါန္းရင္ေကာ မေကာင္းဘူးလား” ဟုေမးျမန္းေလသည္။ ေငြေၾကးပမာဏကလည္း အတူတူပင္ျဖစ္သည္။ ဓမၼဆရာေလးခ်င္းရန္မွ ဤသို႕ေျပာဆိုရွင္းျပေလသည္။ “ေငြေၾကးပမာဏတူေသာ္လည္းပဲ လွဴဒါန္းမႈပံုစံႏွင့္ စိတ္ဓာတ္ကြာျခားပါတယ္” သူမသည္ သူမ၏တပည့္တပန္းမ်ားအား လူသားမ်ားကို တစ္လလွ်င္တစ္ရက္တည္း ကူညီမည့္အစားေန႕စဥ္ ကူညီဖို႕ရန္ တိုက္တြန္းေျပာဆိုေလသည္။ ေငြေၾကးလွဴဒန္းမႈမ်ားလည္း ဤသေဘာတရားပင္ျဖစ္သည္။

          တဆင့္စကားတဆင့္ၾကားျပီးေနာက္ လူအမ်ားသည္သူမ၏ အဖဲြ႕တြင္းသို႕ပါ၀င္လာၾကပါသည္။ အလွဴေငြလိုက္ေကာက္ခံေသာ ဆုရွီေကာ္မရွင္နာအဖဲြ႕ဟူ၍ ေပၚေပါက္လာပါသည္။ ထိုလူမ်ားသည္ ရြာအသီးသီးသို႔ သြားေရာက္ျပီးလွ်င္ ရြာသားမ်ားမွ ထည့္၀င္လွဴဒါန္းထားေသာ ၀ါးက်ည္ေတာက္ အတြင္းရွိေငြမ်ားကို လိုက္လံ သိမ္းဆည္းပါသည္။ တစ္ၾကိမ္တြင္ ေကာ္မရွင္နာလူတစ္ေယာက္မွ ဤသို႔ ျငီးျငဴေျပာဆိုေလသည္။ အလြန္ကြာေ၀းေသာ အရပ္တြင္ေနထုိင္ေသာ အလွဴရွင္တစ္ေယာက္ထံသို႔ သြားေရာက္သည့္စရိတ္မွာ ထိုအလွဴရွင္လွဴ ဒန္းေသာေငြေၾကးထက္မ်ားစြာ ကုန္ၾကေလသည္။ သုိ႕ေသာ္လည္းပဲ ဓမၼဆရာေလးခ်င္းရန္မွ ဤသို႕ရွင္းလင္း ေျပာဆိုေလသည္။ လူအမ်ားအား ကုသုိလ္ေရးရာတြင္ ပါ၀င္ခြင့္ အခြင့္အေရးေပးျခင္းသည္ ၎တုိ႕လွဴဒါန္းေသာ ေငြေၾကးထက္ပို၍ အေရးၾကီးေလသည္။ လူအမ်ားထံမွ အလွဴေငြမ်ားကို သြားေရာက္လက္ခံျခင္းက အလွဴရွင္အသီးသီး၏ ၾကင္နာ၊ဂရုဏာတရားမ်ဴိးေစ့ကို ပ်ိဳးေထာင္ျခင္းပင္ျဖစ္ေပသည္။ လွဴဒန္းေငြေၾကးမဟုတ္ပဲ ၾကင္နာဂရုဏာတရားသည္သာလွ်င္ ဓမၼဆရာေလးခ်င္းရန္၏ စစ္မွန္ေသာလုိအင္ဆႏၵျဖစ္ေပသည္။

          ဓမၼဆရာေလးခ်င္းရန္က လူအမ်ားသည္ဗုဒၶကဲ့သို႔ ၾကီးျမတ္ေသာ ဂရုဏာတရားကိုထားရွိႏုိင္သည္ဟု ေလးနက္စြာယံုၾကည္ေလသည္။ သို႕ေသာ္လည္း ထုိစစ္မွန္ေသာဂရုဏာဆုိသည္မွာ လူတစ္ေယာက္၏ဒုကၡကို စာနာမႈတရားရွိျခင္း တစ္ခုတည္းမဟုတ္ပါ။ ထိုသူ၏ ဒုကၡေလ်ာ့ပါးသက္သာသြားေစရန္ ထိထိေရာက္ေရာက္ ကူညီလုပ္ေဆာင္ေပးျခင္း သာလွ်င္ျဖစ္သည္။ ဆုရွီအဖဲြ႕ကိုတည္ေထာင္ရာတြင္ ဓမၼဆရာေလး ခ်င္းရန္သည္သာ မန္ႏုိင္ငံသားမ်ားသည္ ဤစစ္မွန္ေသာဂရုဏာတရားကို နားလည္လာေစျပီး လူတစ္ဦးျခင္းစီ၏စစ္မွန္ေသာ ျငိမ္းခ်မ္းမႈႏွင့္ ေပ်ာ္ရြႊင္မႈျဖစ္ေစျပီးလွ်င္ ကမာၻၾကီးျငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ လုိက္ေလ်ာညီေထြမႈအတြက္ ေလ်ွာက္လမ္းတစ္ခုကိုဖန္တီးရန္ဆႏၵရွိေပသည္။

အဲဒီ အလွဴေန႔မွာ ကဗ်ာဆရာ ထြန္းလင္းသစ္ (ကန္႔ဘလူ) ရြတ္ျပတဲ့ ငါတုိ႔ဟာ ငါတုိ႔ကုိ ၿပံဳးၿပီးၾကည့္ေနၾကတယ္ ဆုိတဲ့ စာသားေလးကုိ သေဘာအက်ႀကီး က်မိတာ အမွန္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ျမန္မာသူငယ္ခ်င္းမ်ားေန႔ ဝက္ဆုိက္ရဲ႕ နံပါတ္စဥ္ တပ္ျဖစ္တဲ့ ရွစ္ႀကိမ္ေျမာက္အလွဴေပါ့။ ၾကားအလွဴေတြမွာလည္း ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ၿပံဳးၿပီး ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တာပဲ။

ကုိယ္လွဴသမွ် ကုိယ္ၾကည္ႏူးခဲ့ရတယ္။ အဲဒီေန႔ေတြမ်ိဳးမွာဆုိ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ျပန္ဖမ္းမိဖုိ႔ ေတာ္ေတာ္ခက္သေလာက္ ေလထဲမွာ လြင့္ေမ်ာေနတယ္လုိ႔ ခံစားမိတယ္။

ထြန္းလင္းသစ္ကလည္း ကဗ်ာစပ္တာ ေတာ္လုိက္တာ။

အေရာင္က အျဖဴေရာင္

တကယ့္ အျဖဴေရာင္စစ္စစ္

အကုန္လံုး ညီတူညာတူထြန္းညွိလုိက္တဲ့အခါ

အလင္းသားဟာ ေတာက္ေတာက္ပပ ျဖာထြက္သြားတယ္

ၾကည့္စမ္း…

အဲဒီေတာက္ေတာက္ပပ အလင္းသားမွာ

ငါတုိ႔ဟာ ငါတုိ႔ကုိ ၿပံဳးၿပီးေတာ့ၾကည့္ေနတယ္။

တဲ့။ ေတာ္ေတာ္ေလးလွတယ္။

ႏွင္းကလည္း ကဗ်ာစပ္တယ္။ သူ႔ကဗ်ာလည္း လွတာပဲ။

တစ္ေယာက္က ေလျပည္ေလးဆိုရင္

က်န္သူေတြက ပန္းခင္းႀကီး

သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ တစ္ေယာက္သတင္း တစ္ေယာက္ သင္းေစတဲ့သူ။

.

တစ္ေယာက္က လိႈင္းၾကက္ခြပ္ဆိုေတာ့

က်န္သူေတြက ပင္လယ္ျပာ

အဲဒါပဲ

သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ ၾကားမွာ တလက္မေတာင္ အကြာအေ၀းမရွိတဲ့သူ။

.

လုပ္မိတဲ့အမွားကို ဖံုးကြယ္တာမဟုတ္ဘူး

မမွားရေအာင္ လက္တြဲကူတာ……….သူငယ္ခ်င္း။

.

တြင္းထဲကို ေျခကၽြံက်

တြင္းႏႈတ္ခမ္း၀ကေနဆြဲကူတာ… သူငယ္ခ်င္း။

.

အားနည္းခ်က္ေတြ ျမင္သိ

ကူညီေပးခ်င္စိတ္က လြဲရင္ အျခားအေရာင္မရွိသူ…. သူငယ္ခ်င္း။

.

ပုခံုးေပၚက ေသာက

အတူတကြ ေပါ့ပါးေစသူ…. သူငယ္ခ်င္း။

.

အတြန္႔အေကာက္မရွိဘဲ တစ္ေၾကာင္းတည္းစီးတဲ့ျမစ္

အျဖဴအမည္း အေရာင္မကြဲတဲ့ေကာင္းကင္

သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ

ေလာကဓံကို ဖြင့္အန္ထုတ္စရာ အိုးတစ္လံုးလည္း ျဖစ္ရဲ့။

.

“သင္အေမွာင္ထဲမွာ ရွိတဲ့အခါ

သင့္ သူငယ္ခ်င္းက လထြက္ေအာင္လည္း ကူေအာ္ေပးသတဲ့”

ကေလးကလားဆန္လည္း

စြမ္းသေလာက္ေလးေတာ့ ေဘးမွာရပ္ေနမယ့္သူဟာ သူငယ္ခ်င္းတဲ့။

.

ရင္းႏွီးသထက္ ရင္းႏွီးလာေတာ့ အစအေနာက္ မကင္းၾက

ခဏ ခဏ က်ီစားၾက

ရန္စတိုင္း အၿငိဳးအေတး မရွိသူ…. ။

.

အေမမတူ

အေဖကြဲ

ေျမျပန္႔သူ

ေတာင္ေပၚသား၊

ေျမလတ္ၿမဳိ႕က ရင္းခ်ာေတြ

ညီရင္းအစ္ကို ေမာင္ရင္းႏွမ

သိပ္ခ်စ္ၾကတဲ့အခါ

နာမည္ရင္းေခၚဖို႔ေမ့

ဘ၀တေကြ႕လံုး

“သူငယ္ခ်င္း” ဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းနဲ႔တင္

အျဖဴေရာင္ေသြးေတြ တဒုတ္ဒုတ္ျမည္ေအာင္ လွည့္ပတ္တယ္…။

ႏွင္းႏုလြင္

14၊ 12၊ 2011

လူစုေနခ်ိန္

ဒီကားႀကီးနဲ႔ေပါ့

ကားထဲမွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္အဆင္ေျပတယ္

ဆည္းဆာရိပ္က ေရးေပးထားတာ

ဦးဘုိဘုိက ဆည္းဆာရိပ္အေၾကာင္း ရွင္းျပ

ေရာက္လာတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ျမန္မာသူငယ္ခ်င္းမ်ားေန႔ ဝက္ဆုိက္ အက္ဒမင္နဲ႔ အဖြဲ႕ဝင္မ်ား

အားလံုး စိတ္ဝင္တစား နားေထာင္

နေမာတႆနဲ႔ အဖြင့္

အဖြဲ႕ဝင္မ်ား အလွဴေငြႏွင့္ လွဴဖြယ္ပစၥည္း

လွဴဖြယ္အစုစုကုိ အက္ဒမင္မ်ားမွ လွဴဒါန္းေပးစဥ္

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြ ဆင္းရဲၾကတယ္။ မြဲၾကတယ္ ဆုိပါစုိ႔ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဗုဒၶဘာသာ အယူအဆအရေတာ့ မေပးကမ္းဖူး၊ မလွဴဒါန္းဖူးလုိ႔ ျဖစ္တယ္လုိ႔ ေယဘုယ်အားျဖင့္ သတ္မွတ္တယ္။ ထဲထဲဝင္ဝင္ အယူအဆေတြ သီအုိေရေတြေတာ့ အမ်ားႀကီးေပါ့။ အဲဒီၾကားထဲ မြဲရာ ဖြတ္တက္တာေတာ့ မေပးကမ္း မလွဴဒါန္းဖူးတဲ့အျပင္ သူတပါးဥစၥကုိ ခုိးယူတာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ခုတေလာ ဘာေတြ ဘာလုိေတြ ျပဳလုပ္မိတဲ့ ကံေၾကာင့္လည္း မသိပါဘူး။ အစစ အရာရာ အဆင္မေျပ ျဖစ္ေနရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေနျပည္ေတာ္ကုိ ဘုရားဖူး ခရီးသြားဖုိ႔ ျပင္ဆင္ေနတုန္း ပုိက္ဆံ ေပ်ာက္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ သိပ္ခက္ခဲတဲ့ ပိုက္ဆံမဟုတ္ေပမယ့္ အဲဒီ ေပ်ာက္သြားတဲ့ ပုိက္ဆံက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဆီမွာ youth and Development သင္တန္းလာေပး သြားတဲ့ ဆရာေတြကုိ လက္ေဆာင္ ဝယ္ေပးဖုိ႔ ပုိက္ဆံေတြရယ္။

 သူတုိ႔ပဲ ကံဆုိးတာလား။ ကၽြန္ေတာ္ပဲ ကံဆုိးတာလား ေတာ့ မသိဘူးေပါ့။ ေနျပည္ေတာ္မွာ ေရာက္ရွိေနတဲ့ ဗုဒၶျမတ္စြယ္ေတာ္ကုိ ဖူးခြင့္ မရခ့ဲဘူးေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္ ဗုဒၶျမတ္စြယ္ေတာ္ကုိ ဖူးဖူးသလား၊ မဖူးဖူးဘူးလားဆုိတာ ေသခ်ာ မမွတ္မိဘူးဗ်။ ဒါနဲ႔ သြားဖူးခ်င္မိတာေပါ့ဗ်ာ။ သုိ႔ေသာ္လည္း ပုိက္ပုိက္က မရွိေတာ့တဲ့အခါ သြားေရတမ်ားမ်ားနဲ႔သာ ေနျပည္ေတာ္ကုိ သြားခ်င္ေပမယ့္ မသြားခဲ့ရဲ႕ ရွာဘူးေပါ့။ ဝမ္းနည္းစရာ သတင္းေပါ့ဗ်ာ။

အင္း ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ သတင္းတစ္ခု သုိးသိုးသန္႔သန္႔ ၾကားရတယ္ဗ်။ အဲဒါကေတာ့ ေနျပည္ေတာ္  စြယ္ေတာ္ဖူးေျမႇာ္ေရးကိစၥမွာ ပစၥည္းဆုိရင္ ဘာပစၥည္းမွ ေပးယူမ၀င္ခုိင္းဘူးဆုိတာပါပဲ။ အဲလုိ ယူမဝင္ခုိင္းရာက ပစၥည္းအပ္လက္ခံဌာနမွာ အဲလုိ ဖုန္းေလးတစ္လံုး ပလံုသြားတယ္ ဆုိလားပဲ။ ေပ်ာက္သြားတဲ့ သူငယ္ကုိ သူတုိ႔ကပဲ ျပန္ေဟာက္ၾကသတဲ့။ သူငယ္ေလးက သူတတ္ႏုိင္တဲ့ ဘက္ကေန အကူအညီ ေတာင္းသတဲ့။ အကူအညီေတာင္းလုိက္တဲ့ အရာရွိေတြက ေဟာက္ထုတ္ၾကတဲ့ ပစၥည္းေစာင့္အရာရွိေတြထက္ နည္းနည္းျမႇင့္သြားပံုရတယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔မွာ ဖုန္းကုိ အမႈိက္ပုံမွာ ျပန္ေကာက္ရေၾကာင္း ေစာေစာစီးစီး ခ်က္ခ်င္း အသိေပးတယ္ ဆုိပဲ။ အဲဒီ သူငယ္ခ်င္းအေျပာေတာ့ ယုတၱိေဗဒအရ

 ဖုန္းေပ်ာက္ေပ်ာက္ၿပီးခ်င္း ဖုန္းဝင္တယ္။ မကုိင္ဘူး။ ေနာက္ ဆက္သြယ္မႈ ဧရိယ ျပင္ပျဖစ္တယ္။ ေနာက္ ဆက္လုိ႔ မရေတာ့ဘူး။ ေနာက္ေန႔ေတာ့ အဲဒီနားေလးက အမိႈက္ပံုမွာ ေကာက္ရတယ္။ အဲဒီေကာင္ေလးက ဖုန္းအပ္တုန္းက မွတ္ပံုတင္၊ ေက်ာင္းသားကဒ္ စတာေတြ အတင္းေမးတယ္။ မပါရင္ လက္မခံရဲဘူးတဲ့။ ေကာင္ေလးလည္း အဲဒါေတြ မပါေတာ့ မအပ္ရဘူးမွတ္ၿပီး သူ႔သူငယ္ခ်င္း ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္အိတ္ထဲ ထည့္လုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူတုိ႔က တုိင္းရင္းသားစကားေတြ ေျပာၾကတယ္ေပါ့။ ဒါနဲ႔ ဘုရားဖူးၿပီး ျပန္အလာမွာ အိတ္က ပြင့္ေနတယ္။ အျခားေသာ ကင္မရာစတဲ့ တန္ဖုိးႀကီးပစၥည္းေတြ ရွိေနၿပီး ဖုန္းတစ္လံုးတည္း ကပ္ေပ်ာက္ေနတယ္။ ဒါနဲ႔ ဖုန္းေပ်ာက္ေၾကာင္း ေျပာေတာ့ သူတုိ႔နဲ႔ မဆုိင္ဘူးခ်ည္း ဇြတ္ျငင္းေနသတဲ့။ ေကာင္ေလးက သက္ဆုိင္ရာဆီ ဖုန္းေလး လွမ္းေတာ့ေတာ့ မင္းဖုန္းဆက္တဲ့ ေကာင္ေတြပါ ေခၚခဲ့။ အထက္ထိ တက္ရွင္းမယ္ စသျဖင့္ ေျပာသတဲ့။ ရွင္းတာလြန္ၾကလုိ႔လား မသိ။ ေနာက္ေန႔ အေစာႀကီး အမိႈက္ပံုမွာ ဖုန္းေကာက္ရေၾကာင္း ဖုန္းျပန္ရသတဲ့။ သြားယူေတာ့ သြားေတြ ၿဖဲၿပီး ျပန္ေပးၾကတယ္ဆုိပဲ။ ဘုရားမွာ ေနၿပီး ငရဲသြားလက္မွတ္ျဖတ္သူေတြလုိ႔ ဆုိရမလား။ ကၽြန္ေတာ္ကပဲ ကၽြန္ေတာ့္ စြပ္ေၾကာင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ငရဲသြားေနမိသလား။ အခု စာဖတ္ေနတဲ့ ပရိသတ္ကပဲ ငရဲကုိ သြားဖုိ႔ ဒီပုိစ့္ကုိ လာဖတ္တာလား။

ေျပာတာ ျဖစ္ျဖစ္။ လုပ္တာျဖစ္ျဖစ္၊ စိတ္နဲ႔ ခံစားတာ ျဖစ္ျဖစ္ ဒါဟာ ဖူးေမွ်ာ္ဖုိ႔ အရမ္းခက္ခဲတဲ့ ဗုဒၶျမတ္စြယ္ေတာ္ အစစ္ကုိ ဖူးေမွ်ာ္ခြင့္ ရေရးမွာ ျဖစ္ခဲ့တာ ဆုိေတာ့ မေကာင္းဘူး။ ကုသုိလ္တစ္ပဲ ငရဲတစ္ပိႆာ ျဖစ္ရတယ္။ ကုိယ္ကပဲ ငရဲသြားဖုိ႔ လက္မွတ္ကုိ ျဖတ္ခဲ့သလုိ ၊ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ပဲ ငရဲကုိသြားဖုိ႔ ကုသုိလ္လမ္းမႀကီးမွာ ငရဲလမ္းသြားေဖာက္ေနသလုိ ျဖစ္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ငရဲလမ္းေဖာက္ၾကည့္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ငရဲလမ္းမွာ အခု စာဖတ္ပရိသတ္တုိ႔ လုိက္ၿပီး ေလွ်ာက္လာၾကေလရဲ႕။ ေနာက္တစ္ခ်က္ ပစၥည္းကုိ ယူတက္ခြင့္မေပးေၾကာင္း ျပည္သူ လူထုသိေအာင္ မေၾကျငာဘူး။ ေရာက္လာမွ ပါတဲ့ ပစၥည္းေတြ အကုန္ ထားခဲ့ခုိင္းတယ္။ ပစၥည္းအပ္ဖုိ႔ ဌာန မရွိဘူး။ ရွိတဲ့ ဌာနက ပစၥည္းအပ္ဌာန မဟုတ္ပါ။ မိမိသေဘာအရ ထားခဲ့ႏုိင္သည္။ ေပ်ာက္ဆံုးပါက တာဝန္မယူပါတဲ့။ သိန္းစိန္ညံ့တာလား။ ေအာက္က လုပ္စားတာလား။ ဆက္ေၾကးေကာက္တာလား။ ျမန္မာေတြက  အခ်င္းခ်င္း လည္မ်ိဳညစ္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြ မေပ်ာက္ေသးတာလား။ ဝန္ထမ္းေတြက အပုိးမက်ိဳးဘူး။ ျမတ္စြယ္ေတာ္ ပင့္ေဆာင္ အပူေဇာ္ခံေစမႈ အလုပ္ေလးတစ္ခုကုိ ေသခ်ာ စံနစ္တက် မခန္႔ခြဲတတ္ေသးတဲ့ သမၼတက အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ ဒီလုိ ႏုိင္ငံႀကီး တုိးတက္ဖုိ႔ လြယ္ကူပါ့မလား။ ကဲ ခင္ဗ်ားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ငရဲကုိ သြားဖုိ႔ ဒီစာကုိ ဖတ္ၾကစို႔။

“ကြက္လပ္ကေလး ကူျဖည့္ေပးမယ္”

ည ည ဆိုရင္ အိပ္မေပ်ာ္ဘူး

သန္းေခါင္ သန္းလြဲ ၀မ္းနည္း ပက္လက္

ၾကက္အိပ္ ၾကက္ႏိုးနဲ႔

အာဟာရ ျပည့္ေအာင္ စားမ၀င္ခဲ့တာလည္း ၾကာ…။

ဒါဟာ

အိုေရး၊

နာေရး၊

ေသေရး…….သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ…တို႔တေတြ ဘယ္လို ေရွာင္လို႔ မလြတ္ႏိုင္ၾကမယ့္ အေရးေတြေပါ့။ အခ်ိန္ရာသီေတြရဲ့ တိုက္စားမႈေအာက္မွာ ခါးရိုးေတြက ကိုင္းပင္ပမာ အားေပ်ာ့လာလိမ့္မယ္ မဟုတ္လား။ ေလ်ာ့ရဲတဲ့ အသား၊ ထိုင္းလာတဲ့နားေတြနဲ႔ ကိုက္၀ါးစရာ သြားတစ္ေခ်ာင္းမွ် ခိုင္ခိုင္မာမာ မက်န္ႏိုင္ေတာ့။ လူတိုင္းတေန႔ ႀကံဳေတြ႔ရမည့္ ဇရာရဲ့ ရုပ္ေတြဆိုေတာ့လည္း  အသစ္အဆန္းမဟုတ္။

သန္တုန္း ျမန္တုန္း၊ သြက္သြက္လက္လက္ ရွိတုန္းကေတာ့ သားရယ္၊ သမီးရယ္နဲ႔ သိုက္သိုက္၀န္း၀န္း။ ၾကက္မႀကီးက အစာကို ယက္ၿပီး ရွာေကၽြးသလို အမိအုပ္ရက္၊ အဖအုပ္ရက္နဲ႔ သားသမီးမ်ားကို ရွင္သန္လူလားေျမာက္ေစခဲ့တဲ့ အနႏၱေမတၱာရွင္ေတြ။ ခမ်ာေတြ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ သန္စြမ္းႏိုင္ၾကမလဲ။ က်ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့လည္း ပိုးစားတဲ့ ၀ါးပမာ အရိုးေတြကလည္း ေဆြးေျမ႕လာေရာေပါ့။

ဇရာဆိုတာဟာ လူတိုင္းႀကံဳေတြ႕ရမည့္ ေလာကဓမၼတာ ျဖစ္ေပမယ့္ ကံအက်ိဳးေပးခ်င္းမတူ့ၾကေတာ့ သာသာယာယာ ခ်ဳပ္ေနရီ ဆိုတာကလည္း ကြက္ၾကားမိုးလိုျဖစ္လာတယ္။ အိုဇာ တာ ေကာင္းသူေတြကိုအပထား…အေၾကာင္းမလွခဲ့တဲ့ အဘိုးအဘြားေတြကို ၾကည့္စို႔။ ျပဳစုယုယေပးခဲ့တဲ့ သားသမီးေတြကလည္း အေတာင္အလက္စံုေတာ့ ခုိနားခဲ့ရာ အရိပ္ကို ခြာၾကၿပီ။ ေသြးသားေတာ္စပ္မႈေတြကလည္း အဘိုးအဘြားေတြရွိရာကို အရိပ္အေယာင္မွ် ေရာက္မလာေတာ့။ သားရယ္၊ သမီးရယ္၊ တူရယ္၊ တူမရယ္ဆိုၿပီး အန္ခ်မတတ္ အႏြံတာခံခဲ့သမွ် ဒီအခ်ိန္က်ေတာ့လည္း စားေသာက္စရာက တစ္ဇြန္းတစ္ခြက္မွ် ေရာက္မလာေတာ့ဘူး။ ေက်ာခ်စရာေနရာက ပိုၿပီး ေ၀းကြာလာၿပီ။ တို႔ဖတ္ဖူးတဲ့ “ေန၀င္ခ်ိန္မ်ား” ဆိုတဲ့ ကဗ်ာထဲမွာေတာ့ ဆရာေမာင္ၾကည္သာ (ေတာင္တြင္း) ကေတာ့ ဒီလို ဆႏၵရွိထားတယ္။

အေရာင္ကြဲ အဆင္တူမ်ား

မိဘမ်ားစြာရဲ့ ေန၀င္ခ်ိန္မွာ

ေနာင္တ တရားေတြကို ေဘးခ်ိတ္ၿပီး

တရားဘာ၀နာ ရင္မွာ ပိုက္လို႔

ေက်ေက်နပ္နပ္ ဘ၀ကူးေစခ်င္လိုက္တာ..။

သိပ္ကိုေလးနက္ၿပီး တည္ၿငိမ္ေနတဲ့ ဆႏၵေလး… ဖတ္ရတဲ့သူအဖို႔ ျမင္သာထင္သာရွိလိုက္တာ။ မီးဇာကုန္၊ ဆီဇာခမ္း တကယ့္ကို ပင္ပန္းႀကီးလွတဲ့ အရြယ္မဟုတ္လား။ ဘ၀အက်ိဳးေပးေကာင္းလွတဲ့သူေတြ အတြက္ ညဘက္ ႏွစ္ၿခဳိက္စြာ အိပ္ေပ်ာ္ဖို႔ သိပ္ၿပီးေတာ့ မခက္ခဲလွေပမယ့္ ကံအက်ိဳးေပးႏံုခ်ာသူတို႔အဖို႔ေတာ့ အံုမိႈင္းေနတဲ့ ေနညိဳခ်ိန္ေတြေပါ့။ ၾကည္ျဖဴစြာ ေစာင့္ေရွာက္မယ့္သူမရွိေတာ့ သိမ္ငယ္စြာ ရွင္သန္ေနရတဲ့ ဒုကၡအပူနဲ႔ အိုႀကီး အိုမေတြ။ အမွီသဟဲ ျပဳစရာက မရွိ။ ျငဴစူေစာင္းေျမာင္းခံရင္း အေမွာင္ခန္းထဲမွာ မ်က္ရည္က် .. ကဲကြယ္… ဒီအခ်ိန္ေရာက္ခါမွေတာ့ သက္ဆိုးရယ္… ရွည္မေနပါနဲ႔ေတာ့ လို႔ေတာင္ ဆုေတာင္းၾကသတဲ့။ ဆို႔နင္စရာ… ။

သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ…

တုန္ရီေနတဲ့လက္ထဲက အစားတစ္လုတ္ ျဖဴျဖဴေျဖာင့္ေျဖာင့္ ၀မ္းထဲ၀င္ဖို႔အေရး…ဘယ္သူလက္ေတြနဲ႔ ထိန္းကူေပးမလဲ။

၀မ္းနဲ႔ေလမကြဲသမွ် ေပေပပြပြ အ၀တ္အစားသန္႔စင္ေစဖို႔၊ အညစ္အေၾကးပတ္ပတ္လည္လည္ကေနဆြဲထူဖို႔ အကူဘယ္မွာ ရွိမလဲ။

အိပ္ရာထဲမွာ ၾကာရွည္လဲေနရလို႔ ေက်ာကုန္းအျပည့္ေနရာယူထားတဲ့ အိပ္ယာနာ… ဘယ္သူသန္႔ရွင္းကူေပးၾကမလဲ။

မစားခ်င္ မေသာက္ခ်င္နဲ႔ ခံတြင္းပ်က္ေနတဲ့ အဘိုးအဘြားေတြ…. ဘယ္သူကမ်ား အာဟာရျပည့္ေအာင္ ေဖးကူႏိုင္ၾကမလဲ။

ညႀကီး သန္းေခါင္ ကေယာက္ကယက္အေတြးနဲ႔ တလူးလူး တလွိမ့္လွိမ့္… ဘယ္သူေတြရဲ့ ေႏြးေထြးႏွစ္သိမ့္မႈေတြနဲ႔ အိပ္စက္ၾကမလဲ။

သူငယ္ခ်င္းတို႕ေရ..

တို႔မ်ားရဲ့ “ျမန္မာသူငယ္ခ်င္းမ်ားေန႔” ျဖစ္တဲ့ ဒီဇင္ဘာ (၁၄) ရက္ေန႔ကို နီးကပ္လာၿပီေနာ္။

ယခင္ႏွစ္ေတြတုန္းကလိုပဲ  သူငယ္ခ်င္းေတြ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ဆံုေတြ႔ၾကရေတာ့မယ္။ ဒီႏွစ္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေတြ႔ဆံုတာအျပင္ စုေပါင္းဒါနတစ္ခု ျဖစ္ေျမာက္ေ အာင္ ေဆာင္ ရြက္ၾက ရင္ မသင့္ေတာ္ဘူးလား။ ေႏြးေထြးတဲ့ ရပ္၀န္းတစ္ခု ဆက္လက္တည္ၿမဲဖို႔ တို႔တေတြရဲ့ သိုင္း၀ိုင္းမႈေတြနဲ႔ အားျဖည့္ေပးလိုက္ရရင္ မေကာင္းဘူး လား။ အဲဒီေဒသကို တို႔သူငယ္ခ်င္းတေတြ ၂ ေခါက္သြားေရာက္ ဒါနျပဳဖူးပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတို႔ အမွတ္ရဦးမွာပါ။

“ေမြးဖြားျခင္းသည္ ေသျခင္းတရားဆီသို႔ ဦးတည္ေနေသာ ခရီးလမ္း၏ အစ  ဟူေသာ လူ႔ေလာကသဘာ၀တြင္ အို၊ နာ၊ ေသေရးႏွင့္ မလြဲမေသြ ရင္ဆိုင္ၾကရမည္မွာ အမွန္တရားပင္ ျဖစ္ေပသည္။” ဆိုတဲ့ စကားကေတာ့ ဂိလာန ဘိုးဘြားေတြကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ေနတဲ့အဖြဲ႕ရဲ့ လက္ကမ္းစာရြက္ေပၚက သတိသံေ၀ဂယူစရာ ေခါင္းေလာင္းသံေလ။

“ဆည္းဆာရိပ္  ဂိလာန ဘိုးဘြားမ်ား ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ေရးအဖြဲ႕”

ၾကင္နာစြာ ေစာင့္ေရွာက္မယ့္သူ ကင္းမဲ့ေနတဲ့ ဘိုးဘြားေတြအတြက္ မိသားစုသဖြယ္ ေႏြးေထြးစြာ ေစာင့္ေရွာက္ေပးထားတဲ့ ေအးျမရိပ္သာတစ္ခု။ အသက္အရြယ္ အိုမင္းၿပီး က်န္းမာေရး ခ်ိဳ႕တဲ့ကာ ခိုကိုးရာ မဲ့ေနတဲ့ အဘိုးအဘြားေတြကို မိသားစု အေသြးအသားရင္းသဖြယ္ ၾကင္နာယုယမႈေတြ ေပးတဲ့ ေနရာေလ။ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ လိုေနတဲ့ ဂိလာန အဘိုးအဘြားတို႔ကို ေႏြးေထြးေစတဲ့ေနရာ။ အခုေတာ့ အဘိုး ၈ ေယာက္နဲ႔ အဘြား ၂၅ ေယာက္ စုစုေပါင္း ၃၃ ေယာက္ကိုေတာင္မွ ေဖးကူေပးေနၿပီေလ။

ေနမ၀င္ အင္ပါယာလို႔ တင္စားလို႔ရေလာက္ေအာင္ အင္အားႀကီးမားတဲ့သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ

အဘိုး၊ အဘြားေတြ စားတဲ့အာဟာရ ငါးနပ္မွာ တို႔တေတြရဲ့ လုပ္အားခေတြကို တလုတ္တဆုပ္ေလာက္ ထည့္၀င္ခြင့္ရလိုက္ရင္၊ ယို႔ယြင္းေနတဲ့ သူတို႔ခႏၶာအတြက္ တို႔တေတြ အားျဖည့္ေဆး၀ါးေတြကို ထပ္ေလာင္းလိုက္ရရင္ ၾကည္ႏူးဖြယ္ မေကာင္းေပဘူးလား။ ဒီအသက္အရြယ္အထိ ေလာကဓံကို အံတုေနႏိုင္တဲ့ အဘိုးအဘြားေတြကို တို႔တေတြ သြားေရာက္ဂုဏ္ျပဳၾကရင္ မဆီေလ်ာ္ဘူးလား။ ဒီေတာ့ေလ … သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ …. တို႔ ျမန္မာသူငယ္ခ်င္းမ်ားေန႔ အတြက္လည္း အမွတ္တရျဖစ္ရေအာင္၊ သူငယ္ခ်င္းအားလံုးလည္း စုဆံုျဖစ္ေအာင္ ဒီဇင္ဘာ ၁၁ ရက္ေန႔ (တနဂၤေႏြေန႔) မွာ တို႔ေတြ ႏိုင္သေလာက္ အစြမ္းေလးနဲ႔ အဘိုး၊ အဘြားေတြဆီကို တစ္ေခါက္ ထပ္မံ သြားၾကမယ္ ဆိုရင္၊ တို႔တေတြရဲ့  ေႏြးေထြးတဲ့လက္ေတြ ဆန္႔တန္းေပးလိုက္ရရင္ …..

ကမၻာအႏွံ႕အျပားမွ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ ေႏြးေထြးစီး၀င္မႈကို ကမ္းလင့္ ႀကိဳဆိုလ်က္

အကယ္၍ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔နဲ႔အတူ အလွဴကုိ စိတ္ဝင္စားတယ္ ဆုိရင္

ဆက္သြယ္ရမယ့္ လိပ္စာမ်ားက

jjqqyy@gmail.com

ayechanphyu19@gmail.com

knyinyi73@gmai.com

thihazaw907@gmail.com

phone911.k@gmail.com

horton.green@gmail.com

winkyawtkhin@gmail.com

panwitmhon88@gmail.com

haymarwaih@gmail.com

hninnulwin.star@gmail.com

Admins & Activated Members@MMFD

ကေန႔ ၇/၁၁/၂၀၁၁ ရက္ေန႔မွာ ရန္ကုန္မွ ဦးခ်မ္းၿငိမ္းေအာင္ႏွင့္ ဇနီးျဖစ္သူ ေဒၚသဇင္ေအာင္တုိ႔က ေတာင္ႀကီး မီးပံုးပ်ံကုိ အလည္အပတ္ လာရင္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေနာင္ေတာင္းဘက္ဆီကုိ လမ္းႀကံဳ သက္သက္မဲ့ဝင္လာၿပီး သင္တန္းသူ/ သားမ်ားကုိ ေစတနာအျပည့္ျဖင့္ ပညာပါရမီ ျဖည့္ဆည္းေပးသြားခဲ့ပံုေတြက ဒီလုိပါ။

ဒါက ဆရာတုိ႔ ဇနီးေမာင္ႏွံ ႏွစ္ဦးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သင္တန္းသူ/သားမ်ားအားလံုး သင္တန္း အၿပီးမွာ ႐ုိက္ထားျဖစ္ၾကတဲ့ ဓာတ္ပံုပါ။+

ဆရာမ ေဒၚသဇင္ေအာင္ပါ

စာသင္ၾကားေနပံု

ဒါက ဆရာခ်မ္းၿငိမ္းေအာင္ စာသင္ၾကားေပးေနပံုပါ

covey ဆုိသူက ေရွာင္လား၊ သုိ႔မဟုတ္ ဖရန္႔ကလင္းလား မသိ။ covey ရ႕ဲ method ေလးေပါ့။

ဒါက သိေတာ့ သိေနေပမယ့္ လက္ေတြ႕ျပသလာတဲ့အခါမွ ပုိသိလာပါတယ္။ သတိျပန္ရမိလာပါတယ္။ 4Q ပါတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာက်တဲ့ သင္ခန္းစာတစ္ခုပါ။ 4D ကေတာ့ သာမာန္ေလးပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ assertiveness သင္တန္းပုိ႔ခ်ခ်က္ကုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းႀကိဳက္သြားတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ ဆုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ လံုးဝကုိက္ညီေနခဲ့လုိ႔ပါပဲ။ တခါတုန္းကေပ့ါ။

၁။ အေျခခံ အေျခအေနကုိ နားလည္ခဲ့ၾကမယ္ဆုိရင္

၂။ ခံစားခ်က္ကုိ ေရွ႕တန္းမတင္ခဲ့ၾကရင္

၃။ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ အက်ိဳးရွိမယ့္ ေျဖရွင္းနည္းကုိ ရွာေဖြခဲ့ၾကရင္ ဘာမွ ျဖစ္လာစရာ အေၾကာင္း မရွိခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ျဖစ္သြားခဲ့ေလာက္ေအာင္ အသိဉာဏ္မဲ့ခဲ့ၾကေလေတာ့။

ဆရာမပါ

Volunteer ေဒၚသဇင္ၾကည္

assertiveness ကုိ   လက္ေတြ႕ျပဳလုပ္ၾကတဲ့ ၿငိမ္းအိအိေအာင္ႏွင့္ ႏုႏုေထြး

ငယ္ငယ္ကတည္းက ခြဲခြာခဲ့ရတဲ့ ပအုိဝ္း႐ုိးရာ ယဥ္ေက်းမႈေလးကုိ ခုမွပဲ ျပန္လည္ ထိေတြ႕ခြင့္ရပါေတာ့တယ္။ အရမ္းေပ်ာ္စရာ ေကာင္းၿပီး ၾကည္ႏူးစရာလည္းေကာင္းတဲ့ ဓေလ့ပါ။ ဒီႏွစ္က အျခားရြာေတြကုိ ဖိတ္စာမပုိ႔ျဖစ္လုိက္လုိ႔ အရမ္းနည္းတယ္လုိ႔ ေျပာပါတယ္။ ခါတုိင္းဆုိ ဒီႏွစ္ထက္မ်ားၿပီး မီးလွည့္တန္းစီတဲ့သူက ႏွစ္ထပ္ေတာင္က်တယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။

အခ်ိဳ႕က ရွမ္းေတြေလ၊ သူတုိ႔ ဝတ္စံုကုိ ဝတ္ၾကတယ္

ဒီအလွက တမ်ိဳး

ဒါက ေကာက္႐ုိးေတြ စုထားတဲ့ မီးပါ

မီးပံုးခ်ိတ္တဲ့ တုိင္ေလးေတြကုိ ပံုစံမ်ိဳးစံု ဆင္လာၾကတယ္

ကင္မရာမင္းေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတြ႕ရပါတယ္

မိမိရရ ႐ုိက္ျဖစ္တဲ့ ပံုဆုိလုိ႔

အဆံုးမွာ ေစတီေပၚတက္ၿပီး မီးႏွင့္ ပူေဇာ္ၾကပါတယ္။